Напишана од: Charles Beaumont и John Tomerlin
Режирана од: Abner Biberman

Given the chance, what young girl wouldn’t happily exchange a plain face for a lovely one? What girl could refuse the opportunity to be beautiful? For want of a better estimate, let’s call it the year 2000. At any rate, imagine a time in the future when science has developed a means of giving everyone the face and body he dreams of. It may not happen tomorrow – but it happens now in the Twilight Zone.

Со број 137, епизодата „Number 12 Looks Just Like You“ ќе ја најдете како составен дел од популарниот торент со сите епизоди од The Twilight Zone.

Доколку не сте ја гледале последната епизода од Lost, не читајте понатаму бидејќи има спојлери.

Последната епизода од Lost во голема мера ми се допадна, но не ми се допадна тоа што е ставен преголемиот акцент на мистицизмот. Истото, не ми се допаѓаше и кај Battlestar Gallactica. Нешто цркви, крстови, икони, света вода, света светлина, богови… Но, кај Lost полесно ми е да го прифатам тоа што го видов, бидејќи ја имам следнава теорија.

Островот е границата, или привремената зона во која престојуваат изгубените души пред да си го најдат сопственото место во животот по смртта. Бидејќи е премногу обемно да се претстави лутањето на секоја од засегнатите души поединечно (мислам на сите поважни ликови во Lost), земена е една централна изгубена душа (Jack) и претставен е нејзиниот престој во привремената зона. На тој начин се допира и во животите на останатите души – преку интеракцијата што тие ја остваруваат со Jack. Бидејќи душите се изгубени, поминуваат низ добро и низ лошо, сè додека не го најдат вистинскиот пат до конечното ослободување, до нирваната.

Со мисливе одам дотаму, што ми се чини дека целокупното дејство во серијата е производ на мозокот на Jack, како изговор за празниот живот што го има оставено зад себе. Бидејќи Jack на крајот на последната епизода се враќа на истото место, во истата поза каде што за прв пат се наоѓа на островот, некако логично ми е, ништо, од тоа што сме го гледале низ епизодите, навистина да не се случило, туку мозокот на Jack сè сам да има произведено во краткитe мигови, пред конечно да се предаде и целосно да „згасне“.

Ликови во измислената драма се сите патници на летот 815 со кои Jack на било каков начин остварува (дури и минимална) интеракција. Во драмата се присутни и неколку други клучни ликови во животот на Jack, како на пример, неговиот татко. Се разбира, таму се и сите ликови што на некаков начин се поврзани со животите на останатите изгубени души. Без нив ми е некако тешко изводливо да се претстават комплицираните врски низ епизодите…

Реакциите на гледачите на Lost, после финалето, се различни и одат во секакви крајности. Сепак, важно е што серијата и понатаму отвора дискусии и ги тера луѓето да бараат одговори.

Што мислите вие? Како всушност заврши Lost?

Во филмот на поедноставен начин е разработена мошне сериозна тема – мегусебната толеранција. Денес кога човештвото не може да се освести пред предизвиците на иднината и не умее да разбере дека толеранцијата помеѓу луѓето е еден од најважните предуслови за опстанок на цивилизацијата, ваквите ремек дела умеат да остават белег и со тоа, барем малку, да ја променат насоката во која тргнало човештвото.

Важно е да се негуваат разликите, а не да се пребришат. Важно е да се најде заеднички јазик, дури и кога не може да се зборува. Важно е младите да размислуваат различно од постарите и се разбира, важно е да си помагаат. Конечно, важно е да се негуваат храброста, несебичноста и здравиот разум.

incredible! certainly the front runner for the best animated film of the year. from the first to the last frame this film is as good as an animated film gets on almost every level. beautifully written, designed and executed. though an incredible movie, it’s not quite perfection – probably due to time and budget limitations (is there ever enough of either?). that said, the problems i had are far too few to mention. if dragon doesn’t absolutely slay at the box office i’ll lose faith in middle America.

congrats to the filmmakers – you’ve made a masterpiece and you made me feel like a kid again. thank you.

axel_foley

А, еве го и воведниот говор на режисерот домаќинот, што е типичен елемент на секоја епизода од The Twilight Zone:

Portrait of a bush-league Führer named Peter Vollmer, a sparse little man who feeds off his self-delusions and finds himself perpetually hungry for want of greatness in his diet. And like some goose-stepping predecessors, he searches for something to explain his hunger, and to rationalize why a world passes him by without saluting. That something he looks for and finds is in a sewer. In his own twisted and distorted lexicon he calls it faith, strength, truth. But in just a moment, Peter Vollmer will ply his trade on another kind of corner, a strange intersection in a shadowland called the Twilight Zone.

Се обидов да ја најдам целата епизода на некои од сервисите за поставување видео записи, но не постигнав резултати. Во оваа прилика ќе ви посочам на популарниот торент што ги опфаќа сите епизоди на The Twilight Zone што ги има направено Rod Serling. Колку побрзо ја гледате оваа епизода, толку подобро.

“He’s Alive” е најсоодветната слика на појавата на г-динот Никола Груевски. Верувам дека на многумина ќе им помогне да согледаат некои од најлошите особини што еден лидер може да ги има.

Живееме во т.н. слободно современо општество, чијашто слобода можеме да ја видиме на постери, во прирачници, во кампањи, но кога човек сака да ја почувствува слободата на своја кожа тогаш, како сите противсили да земаат залет, сакајќи да го спречат поединецот да се разбуди. Наеднаш, само агенти. Има закони, има авторитети, има процедури, има пречки. Само пречки. Има екстремно ограничени и прости богаташи, има пари, има обврски, има брза храна, има алкохол, има дрога, има какви сакаш занимации. За релаксирање се користат социјални мрежи, насилни компјутерски игри, пропагандни филмови, параноидни документарци. Се зборува за политика, за заговори, за цели, за нафта, за оружје, за глобално затоплување, за националности, за терористи. Се продуцираат сиромашни луѓе.

Се повикува на слободно образование за сите, а сепак најголем дел од популацијата на Земјата е неписмена или едвај писмена.

Не е лесно да се разбудиш од денешниов свет. Стави Echofon (Twitterfox) и поминал денот. Отвори Facebook и ќе те стемни. Кој прелистувач го користиш? Зошто не си со Google? Ubuntu нема шанси со Windows 7! Google се појаки од Microsoft. Apple се „набољи“! Насекаде има само причини за сè подлабока и подлабока поделба на луѓето на кланови, групи, поддржувачи на едно, противподдржувачи на друго… и сето тоа на крајот се сведува на огромен застој во еволуцијата. Како може некому да му е важно што направил некој друг, а да не му биде важно што направил самиот тој? Луѓето и понатаму живеат туѓи животи.

Луѓето во денешното слободно општество не се толку ограничени како луѓето во The Matrix. Повеќе се ограничени. Сите нови обиди за да се направи нешто ново или пак за да се олесни некоја работа се бескрајно комплицирани, но не во начинот на кој се направени да функционираат, туку на начинот на кој се прават достапни за светот. Уште кога ќе влезат во игра патенти, адвокати, тужби… сето тоа почнува да личи на детска градинка.

Да ви кажам, јас од страната на Neo сум. И ич не ми е гајле што прават агентите. Но, и тоа како ми е гајле што прави светот за да ги спречи, да го поплават.

Долгометражниот филм е некако посветол. Претпоставувам дека баш поради тоа, анимацијата изгледа поевтино – ѝ се гледаат повеќе маани. Со тоа што ликовите зборуваат, во целост е уништена непредвидливоста на филмот. Сите „нови“ ликови се целосно безлични. Многу малку се знае зошто е таква состојбата во околниот свет, што би можело да ја промени, или пак зошто постојат платнените куклички? Исто така, не мислам дека Shane Acker е добар во раскажување на долги приказни.

Како и да е, сè уште ми се допаѓа концептот со платнените куклучки, особено објаснувањето за тоа, како тие ја добиле својата душа.