Нешто за (не)слободните писатели

You know why people get so excited about pizza at the office? Because they’re such miserable, soul-crushing places that literally any bright spot dulls the oppressive weight.

The idea of working in one dedicated media job, shlepping to the same desk every day, over and over again, for years, is on the way out anyhow. It’s something I’ve been trying to explain to my traditional workplace colleagues. By the end of the decade, more than 40% of the entire workforce will be made up of freelancers and the self-employed one study suggests. As Quartz writes on this very topic, the Scarlet Letter of the freelance life is being scraped away. “Traditionally, being self-employed used to come with a social stigma; you were self-employed if you couldn’t get a ‘real job.'” What does having a “real job” even mean anymore?

If that doesn’t convince you to unburden yourself from the outdated job model, consider freelancing this way: it’s the closest approximation to a life of promiscuous dating that most of us get after we’re married. Each assignment at a new publication brings with it the same sense of gratification and excitement that a new sex partner does, each pitch brings with it the thrill of the chase, and convincing a new editor to take a chance on you is an act of seduction. Maybe all of that seems a lot sexier because I’m sitting at home writing this with no pants on.

Quit Your Media Job Today: A Freelancing Endorsement

Мини рецензија: Нераскажаната историја на Америка

Гледајќи ја серијата „Oliver Stone’s Untold History of the United States“, човек лесно може да заклучи дека САД се најголемиот воен агресор на светот. Не дека тоа на многумина од нас не им беше веќе познато, но сепак корисно е што постои ваков видео-документ, за да се откријат лагите што секојдневно му се сервираат на американскиот народ, но и на светот воопшто.

Untold-History-of-the-United-States

За Втората светска војна, за исмислената борба против тероризмот, за „демократијата“, за вечниот натпревар со Советскиот сојуз, односно Русија, за атмоските бомби, за империјализмот, за нафтата, за Талибанците, за Ирак, Иран, Палестина и Сирија, за Виетнам, Куба, Јапонија и Кореја… Oliver Stone ги разоткрива методите што се користат за заплашување на обичниот човек и изнудување на учество во уште една нова американска војна. Станува очигледно дека после Franklin D. Roosevelt сите американски претседатели практикуваат иста политика и дека тоа набрзо нема да се промени.

Ми се допадна тоа што, зналително место во серијата му е посветено на Henry A. Wallace и на искрениот и наивен Mikhail Gorbachev. Единствено што мислам дека недостасува, е приказ на американската политика на Балканот, распадот на Југославија, бомбардирањето на Србија и сл.

Серијата се состои од вкупно 10 епизоди, а секоја од нив трае по 50+ минути.

Никола Груевски, за хакерите…

На 18 јануари 2013 г., во текот на гостувањето во шоуто на Миленко Неделковски, на телевизијата Канал 5, Мирка Велиновска го прашува Премиерот, Никола Груевски, за хакерите и потоа, тој ѝ одговара.

Ниеден од присутните баш и не знае што е хакер, па, дискусијата станува бесмислена.

За наплатувањето на пластични кеси по маркетите…

Се прашувате зошто во некои маркети во Скопје, се наплатува издавањето на пластични кеси? Еве, едноставна математика…

Да речеме дека во маркетот во текот на денот влегуваат 600 потрошувачи. Од нив 100 си носат торбички или кеси и не треба да си набават нови. Остануваат 500 потрошувачи, што би купиле по најмалку една кеса.

Ако една кеса се продава за 2 денари, тоа значи дека од 500 потрошувачи се заработуваат 1000 денари. За 30 работни денови, под услов фреквенцијата на потрошувачи да е иста секој ден, тоа се неверојатни 30.000 денари! За една година, 360.000 денари или нешто помалку од 6.000 евра!

utrinski-vesnik-plasticni-kesi-2013

Утрински весник за одлуката за забрана за користење на пластични кеси

Кога би го знаел реалниот трошок за набавување на пластични кеси, би можел да го пресметам и реалниот профит на маркетите.

Сепак, 30.000 денари месечно, не се некои големи пари за маркетите, зашто претпоставувам дека на дневна основа прават прилив од десетици, а можеби и стотици илјади денари. Но 30.000 денари месечно би можеле да ги покријат месечните примања на две лица што, да речеме, работат наплата на каса. Тоа е одлична заштеда за маркетите, но на грбот на потрошувачите.

Лично сметам дека сите маркети треба да ги стават пластичните кеси на свој трошок и да престанат да ги поставуваат оние бедни прашања од типот: „Кесичка, треба?“.

Според Утрински весник, одлуката за забрана на користење на пластични кеси (помали од оние за тежина над 5 килограми) престанува да важи од 2013 година и по престанувањето на забраната пластичните кеси во маркетите, треба да се заменат со био-разградливи кеси што нема да се наплатуваат.

Па, ВМРО-ДПМНЕ, ќе остварувате или како?